Wydarzenia, o których słyszeliśmy w dzisiejszej Ewangelii miały miejsce w krainie Gadareńczyków, którą należy identyfikować z leżącą nad jeziorem Galilejskim częścią terytorium Dekapolu, który był zarządzany przez Rzymian. Była to kraina sąsiednia wobec żydowskiej Galilei, którą zamieszkiwali i władali poganie. Wskazuje na to fakt, że wypasano tam świnie, które dla Żydów były zwierzętami nieczystymi.

"Błogosławiony jesteś Chryste Boże nasz, Któryś wysławił męczenników ziemi chełmskiej i podlaskiej, a oni okrutne prześladowania i męki przecierpieli ze względu na Ciebie i przez nie umocnili święte Prawosławie w naszej ojczyźnie, dla ich modlitw, Panie, daj naszym sercom jednomyślność i miłość braterską oraz wszystkim odpuszczenie grzechów" (Troparion św. meczennikom ziemi chełmskiej i podlaskiej, t. 4)

"Do źródła przyszedłeś o szóstej godzinie sam będąc Źródłem cudów, aby złowić owoc Ewy. Ewa bowiem w tej godzinie wyszła z raju przez oszustwo węża. Przybliżyła się Samarytanka, aby zaczerpnąć wody, którą zobaczywszy Zbawca rzekł: "Daj mi pić wodę, a Ja nasycę cię wodą żywą". A ona pobiegła do miasta, aby obwieścić ludziom: "Przyjdźcie, zobaczcie Chrytusa Pana, Zbawcę dusz naszych!" (Izomelos Samarytance, t. 1)

Dzisiejsza Ewangelia opisuje spotkanie Chrystusa z człowiekiem chorym i cierpiącym. Zaprasza nas, abyśmy poprzez dialog, jaki prowadzi Chrystus z paralitykiem, niczym w zwierciadle zobaczyli samych siebie, potrafili dostrzec postawy, jakie często sami prezentujemy wobec siebie i innych ludzi.

Dzisiaj, we wszystkich prawosławnych cerkwiach na świecie czytany jest fragment Świętej Ewangelii mówiący o św. Józefie z Arymatei, znakomitym członku Rady – Sanhedrynu, który udał się do Piłata prosić o ciało ukrzyżowanego Zbawiciela. Oczyma duszy dostrzegamy pusty grób i anioła, siedzącego na kamiennej płycie, gdzie złożone zostało ciało Chrystusa. W naszych uszach brzmią słowa skierowane przez anioła do niewiast: „Nie bójcie się! Szukacie Jezusa Nazareńskiego, ukrzyżowanego.

Dzisiaj wspominamy spotkanie Zmartwychwstałego Chrystusa ze św. Tomaszem Apostołem. Oczyma duszy oglądamy rany, które Chrystus ukazał wątpiącemu. Nasze usta, jakże często skłonne do krytyki, mogłyby pozostawić przy Tomaszu epitet niewierny, który już zupełnie zlał się z jego imieniem. Pewnie często to spotkanie apostoła Tomasza z Chrystusem rodziło w nas pytanie dlaczego Tomasz nie uwierzył i dlaczego Jezus posuwa się tak daleko? Dlaczego pozwala, aby apostoł w tak dosadny sposób przekonał się o Jego Zmartwychwstaniu?

Chrystus mówi: „O rodzie bez wiary! Jak długo będę z wami? Dokąd będę was znosił?” Słuchając tych słów dotykamy bardzo ważnego problemu nie tylko w życiu człowieka, lecz także całego stworzenia, mianowicie problemu wiary. Wokół niego koncentruje się życie całego stworzenia, gdyż człowiek, stworzony na Boży obraz i podobieństwo, jest ukoronowaniem stworzenia. Świat jawi się takim, jakim jest człowiek, odzwierciedla jego postawę i problemy, lęki, fobie, zło, szaleństwo, rozpacz, nienawiść i głupotę.

„Widząc czcigodny Krzyż Chrystusowy dzisiaj ukazany pokłońmy się i z wiarą rozweselmy się, całując z miłością i prosząc dobrowolnie ukrzyżowanego na nim Pana, aby pozwolił nam wszystkim pokłonić się czcigodnemu Krzyżowi i bez osądzenia osiągnąć zmartwychwstanie” (Eksapostilarion jutrzni III niedzieli Wielkiego Postu)

W dniu dzisiejszym, czyli w pierwszą niedzielę Wielkiego Postu, Cerkiew obchodzi święto zwane Triumfem Prawosławia, lub inaczej Triumfem Ortodoksji. Zostało ono ustanowione w roku 843 na pamiątkę zwycięstwa Chrześcijaństwa nad herezją ikonoklazmu. Dzisiejsze święto jest zatem wspomnieniem szczególnego wydarzenia w historii Cerkwi i zarazem zamknięciem pewnego etapu w jej dziejach.

Uzdrowienie dwóch niewidomych skłania do spojrzenia na samego siebie. Czy jesteśmy ludźmi prawdziwie wierzącymi? Czy lararnią naszej wiary rzeczywiście jest Chrystus?