Wydarzenia, o których słyszeliśmy w dzisiejszej Ewangelii miały miejsce w krainie Gadareńczyków, którą należy identyfikować z leżącą nad jeziorem Galilejskim częścią terytorium Dekapolu, który był zarządzany przez Rzymian. Była to kraina sąsiednia wobec żydowskiej Galilei, którą zamieszkiwali i władali poganie. Wskazuje na to fakt, że wypasano tam świnie, które dla Żydów były zwierzętami nieczystymi.

Trudno rozważać rolę i powołanie kobiety, gdyż wydaje się, że niemal wszystko na ten temat zostało już dawno powiedziane. Szczególnie jest to trudne w kontekście tematyki tegorocznego spotkania, które dotyczy posługi diakonisy. Z błogosławieństwa Jego Eminencji Metropolity Sawy postanowiłem zmierzyć się z tym tematem w kontekście wyzwań, przed którymi stają kobiety współcześnie.

Zagadnieniem, od którego chciałbym zacząć moje wystąpienie jest kwestia tożsamości kapłana. Chodzi tutaj o odpowiedź na pytanie, które codziennie powinien zadawać sobie każdy duchowny: kim jestem?

Niewątpliwie, kapłan jest to bowiem ktoś, komu Bóg zaproponował specyficzne powołanie. Dlatego prawdziwym kapłanem nie może zostać każdy, lecz wyłącznie ten, kto został do tego powołany. Ten stan duszy i wewnętrzne przekonanie, które nazywamy powołaniem, jest darem Bożym i często zaskakuje nawet samego obdarowanego. Jest ono dane człowiekowi niezależnie od okresu życia.

Dzisiejsza ewangelia wraz z Ewangelia z poprzedniej niedzieli O Samarytance tworzy pewną całość. Zarówno jedna, jak i druga, według praktyki starożytnego Kościoła, były czytane podczas obrzędów dla katechumenów, czyli przygotowujących się do przyjęcia Świętego Chrztu.

Dzisiejsza Ewangelia opisuje spotkanie Chrystusa z człowiekiem chorym i cierpiącym. Zaprasza nas, abyśmy poprzez dialog, jaki prowadzi Chrystus z paralitykiem, niczym w zwierciadle zobaczyli samych siebie, potrafili dostrzec postawy, jakie często sami prezentujemy wobec siebie i innych ludzi.

Ks. prof. M. Hintz charakteryzując stosunek teologii i etyki ewangelickiej do problematyki bioetycznej stwierdza: „Teologia ewangelicka, także na gruncie bioetyki, chce pozostać wierna zasadzie sola scriptura. Zasadniczym problemem jest kwestia nieobecności większości zagadnień bioetycznych na kartach Biblii.

Relacje prawne pomiędzy państwem i Kościołem definiuje pojęcie prawa państwowo-kościelnego (niem. Staatkirchenrecht), pod którym rozumie się regulacje stosunków prawnych między państwem i Kościołem w Niemczech. Obejmują one dwie sfery. Po pierwsze zawierają wszystkie normy i zobowiązania prawne, które jednostronnie zostały przyjęte przez państwo (np. ustawy).

Dzisiaj wspominamy spotkanie Zmartwychwstałego Chrystusa ze św. Tomaszem Apostołem. Oczyma duszy oglądamy rany, które Chrystus ukazał wątpiącemu. Nasze usta, jakże często skłonne do krytyki, mogłyby pozostawić przy Tomaszu epitet niewierny, który już zupełnie zlał się z jego imieniem. Pewnie często to spotkanie apostoła Tomasza z Chrystusem rodziło w nas pytanie dlaczego Tomasz nie uwierzył i dlaczego Jezus posuwa się tak daleko? Dlaczego pozwala, aby apostoł w tak dosadny sposób przekonał się o Jego Zmartwychwstaniu?

Nasz Bóg i Zbawiciel Jezus Chrystus stawia nam dzisiaj przed oczami obraz winnicy. Wskazuje na tego, kto ją założył – jej gospodarza i właściciela, który zbudował ją, „otoczył murem, wykopał w niej tłocznię i zbudował wieżę”. Następnie słyszymy o ludziach, którym właściciel oddał w dzierżawę owoc swego trudu, aby również i oni trudzili się w niej i mieli korzyści ze swej pracy.